Durup dururken bir sıkıntı düşü verdi içime. Hüzünlendim mi ne diye düşleyiverdim ? Aslında içimdeki sıkıntı ne kaleme gelecek cinsten nede siz değerli arkadaşlarıma dostane bir dille anlatacağım cinsten.

Ey hayat diyorum bazen , Ey hayat : senden Bir yaşam alacağım var not et bunu! Yaşanmış ve yaşanacak bütün günlere inat senden alacağım var!

Bilmem sizde de olur mu durup dururken can sıkınısı ? benim başıma musallat bu huy. İşte o anlardan biride bu makaleyi yazdığım dakikalar. Böyle olunca içimde Yalnızlık duygularım kabarmış, ve hayat hüzünlü olmaya başlamıştır.

Mevsiminde Kapıldığı Kişinin Bahçesinde açabilecek, Bir Çiçek Olmadığını Anladığın Andır Hayatın En Hüzünlü Anı.